Hotel Gołębiewski Mikołajki

Willkommen
Koszalin _CMN_EMAIL_ALT
Benutzer Bewertung: / 1
SchlechtSehr Gut 

Koszalin - ogród nad morzem

Koszalin (pomor. Kòszalëno, niem. Köslin) – miasto na prawach powiatu poÅ‚ożone w póÅ‚nocno-zachodniej Polsce w województwie zachodniopomorskim, drugi oÅ›rodek miejski na Pomorzu Zachodnim. Znajduje siÄ™ na Pobrzeżu KoszaliÅ„skim, w dorzeczu rzeki Dzierżęcinki, 11 km od Morza BaÅ‚tyckiego. Siedziba powiatu koszaliÅ„skiego.

Miasto poÅ‚ożone jest na Pobrzeżu KoszaliÅ„skim, a dokÅ‚adnie znajduje siÄ™ na styku granic trzech mezoregionów: Wybrzeża SÅ‚owiÅ„skiego, Równiny BiaÅ‚ogardzkiej i Równiny SÅ‚upskiej.

Koszalin leży na Pomorzu Zachodnim.

Dzielnice i inne osiedla w Koszalinie: 4 Marca, Akademickie, KÄ™dzierzyn, Kretomino, Przylesie, Unii Europejskiej, Zagórzyno, Za Murem.

Dawne osady i wsie stanowiące części miasta: Chełmoniewo, Dzierżęcino, Lubiatowo, Raduszka, Sarzyno, Wilkowo, Żabowo.

Koszalin byÅ‚ osiedlem sÅ‚owiaÅ„skim w XII wieku. W 1214 r. książę pomorski BogusÅ‚aw II nadaÅ‚ wieÅ› Koszalice, koÅ‚o Góry CheÅ‚mskiej (od starożytnoÅ›ci, aż do wczesnego Å›redniowiecza bÄ™dÄ…cej miejscem kultu pogaÅ„skiego), w ziemi koÅ‚obrzeskiej klasztorowi w BiaÅ‚obokach k. Trzebiatowa.

W 1248 r. wschodnia część ziemi koÅ‚obrzeskiej z Koszalinem przeszÅ‚a na wÅ‚asność biskupów pomorskich (kamieÅ„skich) dajÄ…c poczÄ…tek biskupiemu ksiÄ™stwu kamieÅ„skiemu. 23 maja 1266 r. biskup Herman von Gleichen lokowaÅ‚ miasto na prawie lubeckim nadajÄ…c mu okoliczne wsie i liczne przywileje i ustanawiajÄ…c tu swojÄ… gÅ‚ównÄ… rezydencjÄ™ i stolicÄ™ biskupiego ksiÄ™stwa kamieÅ„skiego.

NabywajÄ…c wieÅ› Jamno (1331), część jeziora Jamno wraz z mierzejÄ… i grodem UnieÅ›cie (1353) Koszalin uzyskaÅ‚ bezpoÅ›redni dostÄ™p do morza uczestniczÄ…c intensywnie w nastÄ™pnych wiekach w handlu morskim jako czÅ‚onek Hanzy. ProwadziÅ‚o to do zatargów z KoÅ‚obrzegiem i DarÅ‚owem – m.in. w 1446 doszÅ‚o do wygranej bitwy z KoÅ‚obrzegiem. Zarazy i wojna trzydziestoletnia zmniejszyÅ‚y znaczenie miasta – w 1535 na dżumÄ™ zmarÅ‚o 1,5 tys. z 2,5 tys. mieszkaÅ„ców.

W 1582 r. ukończono budowę zamku-rezydencji książąt pomorskich.

Po wymarciu książąt pomorskich w 1637 r. miasto dostaÅ‚o siÄ™ w rÄ™ce kuzyna Gryfitów – Ernesta BogusÅ‚awa von Croy, a nastÄ™pnie margrabiów brandenburskich. Od tego momentu, aż do 1918 r. Koszalin byÅ‚ uważany za stolicÄ™ ksiÄ™stwa kaszubskiego (powiaty koszaliÅ„ski, koÅ‚obrzeski, biaÅ‚ogardzki i szczecinecki).

Prawie caÅ‚e miasto spÅ‚onęło w pożarze w 1718 r. i od tego czasu miasto rozwijaÅ‚o siÄ™ bardzo powoli. W XIX wieku Koszalin staÅ‚ siÄ™ istotnym centrum handlowym i komunikacyjnym na trasie łączÄ…cej GdaÅ„sk ze Szczecinem. W 1816 r. w Koszalinie umieszczono stolicÄ™ jednej z trzech rejencji (obok szczeciÅ„skiej i stralsundskiej) wchodzÄ…cej w skÅ‚ad prowincji pomorskiej paÅ„stwa pruskiego. W 1859 r. ukoÅ„czono budowÄ™ kolei Koszalin – Stargard jako część linii do GdaÅ„ska. W 1890 r. przeniesiono tu Szkołę Kadetów z CheÅ‚mna. W latach 1911-1937 dziaÅ‚aÅ‚a komunikacja tramwajowa. W 1938 r. z części rejencji koszaliÅ„skiej utworzono prowincjÄ™ PoznaÅ„-Prusy Zachodnie z siedzibÄ… w Pile istniejÄ…cÄ… do 1945 r.

4 marca 1945 miasto zajęła Armia Czerwona (3 Korpus Pancerny Gwardii generaÅ‚a Aleksego PanfiÅ‚owa). Miasto byÅ‚o zburzone w 40%[potrzebne źródÅ‚o]. Jest sprawÄ… dyskusyjnÄ… na ile te zniszczenia powstaÅ‚y w wyniku krótkich walk, a na ile w wyniku Å›wiÄ™towania zdobycia niemieckiego miasta. W mieÅ›cie zaczÄ™li osiedlać siÄ™ Polacy (m.in. z Kresów Wschodnich), a do 1947 r. wywieziono niemieckich mieszkaÅ„ców miasta. Po drugiej wojnie Å›wiatowej, w wyniku konferencji w Poczdamie, Koszalin znalazÅ‚ siÄ™ w Polsce. W 1945 r. wÅ‚adze kilka razy przenosiÅ‚y siedzibÄ™ administracyjnÄ… pierwszego województwa szczeciÅ„skiego (Pomorze Zachodnie) miÄ™dzy Koszalinem i Szczecinem[potrzebne źródÅ‚o]. W 1950 r. podzielono województwo na województwo szczeciÅ„skie i województwo koszaliÅ„skie.

Koszalin byÅ‚ w latach 1950-1975 stolicÄ… "dużego" województwa koszaliÅ„skiego (jednego z 17) oraz w latach 1975-1998 siedzibÄ… wÅ‚adz "maÅ‚ego" województwa koszaliÅ„skiego (jednego z 49). W latach 1946-54 siedziba wiejskiej gminy Koszalin.

W wyniku reformy administracyjnej z 1998 Koszalin znalazÅ‚ siÄ™ w województwie zachodniopomorskim, mimo że część mieszkaÅ„ców gÅ‚ównie z Koszalina opowiadaÅ‚a siÄ™ za utworzeniem województwa Å›rodkowopomorskiego (pokrywajÄ…cego siÄ™ w części z dawnym woj. koszaliÅ„skim istniejÄ…cego w latach 1950-1975).

Pod koniec 2003 r. zakoÅ„czyÅ‚ siÄ™ proces zbierania podpisów pod obywatelskim projektem ustawy w sprawie utworzenia województwa Å›rodkowopomorskiego, a 18 marca 2004 w Sejmie RP odbyÅ‚o siÄ™ pierwsze czytanie tegoż projektu. DecyzjÄ… posÅ‚ów projekt skierowany zostaÅ‚ do Komisji Administracji i Spraw WewnÄ™trznych oraz Komisji SamorzÄ…du Terytorialnego i Polityki Regionalnej.

Zaabytki

CaÅ‚y obszar Starego Miasta zostaÅ‚ wpisany do rejestru zabytków[4]. Zabytki Koszalina znajdujÄ… siÄ™ na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego. Lista zabytków chronionych prawem:

    * fragmenty murów obronnych z ok. 1320 r.
    * Katedra Niepokalanego PoczÄ™cia NMP – koÅ›cióÅ‚ gotycki z 1333 r.
    * Domek Kata z XV w., od 1964 r. siedziba Teatru Propozycji Dialog
    * KoÅ›cióÅ‚ Å›w. Józefa OblubieÅ„ca – neogotycka budowla z 1869 r. dla wiernych, zaÅ‚ożonej w 1857 r. parafii katolickiej
    * Kaplica Å›w. Gertrudy – wybudowana w latach 1382-1383, obecnie kaplica ewangelicko-augsburska
    * koÅ›cióÅ‚ zamkowy – wybudowana ok. 1300 r. jako koÅ›cióÅ‚ klasztoru cysterek, opuszczony w czasie reformacji, nastÄ™pnie zrujnowany, zostaÅ‚ odbudowany przez ksiÄ™cia Franciszka I w latach 1602-1609 jako koÅ›cióÅ‚ zamkowy. Od 1953 r. cerkiew ZaÅ›niÄ™cia NajÅ›wiÄ™tszej Maryi Panny w Koszalinie
    * PaÅ‚ac MÅ‚ynarza i mÅ‚yn z XIX w.
    * kamienica gotycka z XIV w. (ul. BolesÅ‚awa Chrobrego 6)
    * PaÅ‚ac Åšlubów – kamienica z XVI w., wzniesiona w okresie późnego Å›redniowiecza, posiada w Å›cianach bocznych elementy z XV/XVI w. – ostroÅ‚ukowe blendy (ul. BogusÅ‚awa II 15)
    * zespóÅ‚ budynków Poczty GÅ‚ównej – zespóÅ‚ neogotycki wzniesiony w 1884 r.
    * kamieniczka (elewacje) (ul. ZwyciÄ™stwa 125)
    * dawna plebania (ul. WyszyÅ„skiego)
    * zabytkowe domy (pl. WolnoÅ›ci 2-3, pl. WolnoÅ›ci 4)
    * zabytkowe wille (ul. Batalionów ChÅ‚opskich 83, ul. Jana z Kolna 38, ul. PiÅ‚sudskiego 53, ul. SzczeciÅ„ska 1, ul. ZwyciÄ™stwa 126)
    * stacja kolejki wÄ…skotorowej wraz z obiektami kolejowymi z 1898 r.
    * Park Miejski im. Książąt Pomorskich - zabytkowy park, którego najstarsza część parku powstaÅ‚a w 1817 r.
    * szczyt Góry CheÅ‚mskiej
    * wieża widokowa na Górze CheÅ‚mskiej zbudowana w 1888 r.; wysokość 31,5 m

Obiekty historyczne w mieście:

    * budynek z poczÄ…tku XIX w. przy ul. Mickiewicza – obecnie część UrzÄ™du Miasta
    * Gmach Rejencji, wzniesiony ok. 1890 r. przy ulicy Andersa – obecnie siedziba Policji
    * neogotycki budynek polikliniki – wzniesiony w latach 1895-1896 na potrzeby szpitala miejskiego.
    * budynek BaÅ‚tyckiego Teatru Dramatycznego – wzniesiony w 1906 r. jako budynek parafialny ewangelickiej gminy wyznaniowej
    * neogotycki budynek Archiwum PaÅ„stwowego – wzniesiony na poczÄ…tku lat 80. XIX w. jako szpital garnizonowy, znajdowaÅ‚ siÄ™ pod zarzÄ…dem administracji wojskowej do koÅ„ca I wojny Å›wiatowej
    * budynek Straży Pożarnej – wzniesiony w 1928 r., z charakterystycznÄ… wysokÄ… wieżą usytuowanÄ… od strony zachodniej, sÅ‚użącÄ… pierwotnie jako Å›ciana ćwiczeÅ„ wysokoÅ›ciowych.
    * podziemia starego browaru, ul. Kazimierza Wielkiego – stanowiÄ… część dawnego browaru E. Aschera z 1846 r., istniejÄ…cego do 1910 r.
    * budynek z koÅ„ca XIX w. – zbudowany zostaÅ‚ w latach 70. XIX w. przez rodzinÄ™ Hildebrand. W latach 1905-1919 mieszkaÅ‚ tutaj dr Fryderyk Hildebrand, koszalinianin, znany botanik, profesor uniwersytecki i dyrektor Ogrodów Botanicznych we Freiburgu.
    * skansen kultury jamneÅ„skiej
 
< zurück   weiter >
DODAJ OFERTĘ
SZUKAJ OFERTĘ